We hebben eens gekeken naar de visie van het Gemeentbestuur inzake arnoede en werkgelegenheids beleid. hoewel we het eens zijn met sommige ambities is de uitvoering die wordt gegeven aan de voorgenomen plannen ronduit desastreus te noemen en valt die contraproductief uit. Andernemend den Bosch geeft aan hoe eenvoudig de ambitie zou kunnen worden gerealiseerd…
Doel van het gemeentelijk armoedebeleid.
Armoede is een opkomend maatschappelijk verschijnsel dat wij een halt willen toeroepen. Kunnen we armoedebeleid richten op het activeren van mensen? Te vaak maakt hulp en ondersteuning mensen in kwetsbare en financieel moeilijke situaties onbedoeld afhankelijk van hulp. Daardoor lijkt zelfredzaamheid verder weg; de paradox van de verzorgingsstaat.
Het beste medicijn is tegen armoede: is werk.
Betaalde arbeid die gefundeerd is op goed onderwijs en scholing. Betaalde arbeid kan voorzien in een inkomen boven het sociale minimum en verschaft daarnaast een vorm van maatschappelijke participatie (‘meedoen’).Er zijn echter mensen die buiten de boot vallen en hun positie niet kunnen verbeteren. Dat laat ons niet onverschillig. Armoede verbannen uit ’s-Hertogenbosch is een illusie, maar we willen zoeken naar een oplossing. In ’s-Hertogenbosch zijn wij en zeventig andere instellingen actief op het terrein van armoedebestrijding. Professioneel, religieus en vrijwillig. Dat zijn er veel. We doen dus veel en we doen dat goed, maar ‘Doen we wel de goede dingen?’
Doen we wel de goede dingen?
De nota armoedebeleid 2006 beantwoord deze vraag niet. Daarmee is de essentie van het probleem in feite genegeerd. Terwijl de oorzaken bekend zijn;
- ‘Het is onaanvaardbaar is dat mensen niet in hun eerste levensbehoeften kunnen voorzien
- Mensen niet deel kunnen nemen aan het sociale leven.
- Mensen niet uit zichzelf uit die situatie kunnen komen,
- De samenleving de plicht heeft mensen te helpen.
- De gedachte dat voor mensen die kunnen werken, betaald werk het belangrijkste instrument voor financiële onafhankelijkheid’ zou is.
- ‘Voor mensen die niet in staat zijn om te werken een stelsel van ondersteunende maatregelen moet worden ontwikkelen zodat wie recht heeft op ondersteuning die ook daadwerkelijk krijgt.
- De regelingen zo toegankelijk mogelijk zijn.
- Naast het bereik en gebruik van de bestaande voorzieningen in de sfeer van werk en inkomen zoeken wij naar de inzet van nieuwe instrumenten.
- Om het perspectief van mensen te verruimen en hun participatie bevorderen of hen een financieel en sociaal vangnet te bieden’.
Mensen die in armoede leven op de eerste plaats.
Armoede kent veel verschillende oorzaken en er bestaat dus ook niet één oplossing. Noch voor de gemeente, noch voor de mensen zelf. We moeten dus creatief zijn, durven experimenteren en fouten moeten durven maken. De gemeente kan dat niet alleen. Voor zo’n ingewikkeld probleem is een hele stad nodig, met de mensen die in armoede leven op de eerste plaats.
- Mensen kunnen als geen ander zeggen wat er anders moet, wat zij zelf zouden kunnen doen en waar ze hulp bij nodig hebben.
- Hulpverleners mogen de problemen van mensen niet overnemen maar wel naast hen gaan staan.
- Bedrijven en scholen zijn gesprekpartners die in hun dagelijks werk te maken hebben met mensen die in armoede leven en die gebaseerd op hun ervaringen en initiatieven met ons oplossingen kunnen bedenken.
- De rijksoverheid kan iets doen aan wet- en regelgeving.
Langdurige uitkeringsafhankelijkheid
Vooral alleenstaande ouders en/of tienermoeders met een minimum uitkering. De band met de maatschappij wordt in tal van opzichten problematisch als dat langer dan drie jaar duurt. Negatieve factoren versterken elkaar tot een negatieve spiraal: geen werk, te weinig geld om mee te doen aan sociale activiteiten, opleiding, vrijetijdsbesteding etc.. Uitkeringsgerechtigden, chronisch zieken en gehandicapten vormen een constante risicogroep. Deze mensen leven vaak lange tijd van een laag inkomen. Een deel van deze groep kan het inkomen
verbeteren door werk, maar de meerderheid lukt dit niet door beperkingen.
Tot zover de visie van de gemeente ’s-Hertogenbosch
Waar gaat het niet goed?
· Uitkeringsgerechtigden worden op een lijn gezet met gehandicapten en chronisch zieken. Hiermee wordt automatisch een zeer stigmatiserende sfeer geschapen als zouden deze groepen allemaal hulpbehoevend zijn.
· Hiermee wordt voorbij gegaan aan de individuele mogelijkheden, ambities en kracht van mensen die zelf vaak heel gemotiveerd zijn om verder te komen.
· Voor iedere doelgroep is een mechanisme opgetuigt waarin eigen initiatief op voorhand onmogelijk is en hulpverleners het roer overgenomen van de burgers.
· Geld dat bedoeld is om de financiële situatie van de minima te verbeteren verdwijnt regelrecht in de zak van de hulpverleners, die indien gevraagd om (financiële) speelruimte steevast aangeven dat daarvoor geen budget beschikbaar te hebben. Dat drukt tenslotte hun winst!
· Er zijn als gevolg van het mantra “alle werk is werk” en op grond daarvan ingevoerde werkplicht per saldo geen uitkeringsgerechtigden meer. De consequentie hiervan is dat armoede bestrijdende regelingen voor een steeds groter worden groep mensen onbereikbaar is Het zou de overheid sieren de term uitkeringsgerechtigden niet langer te gebruiken zodat het voor iedereen duidelijk wordt op welke rechten nog aanspraak gemaakt kan worden.
· De ambities van de Gemeente s’-Hertogenbosch worden gevoed door de positieve kracht van het Entreon. De realiteit is dat de gedachte aan een bezoek aan het Entreon voor veel werklozen de basis is voor frustratie, angst, leed en schade omdat juist het Entreon de machteloosheid van de burger symboliseert. Het is de poort tot de Arbeitz Einsatz en in de beleving van de burger een gebouw vol mensen die elke vorm van eigen initiatief dwarsbomen, financiële schade veroorzaken en ervoor zorgen dat participatie aan de samenleving onmogelijk is.
Andernemend Den Bosch overbrugt de kloof tussen burger en overheid.
De oplossing voor de hierboven geschetst situatie is relatief eenvoudig, vooropgesteld dat de overheid daadwerkelijk bereid is te luisteren naar mensen die hun eigen regie willen voeren. Om dat te realiseren is zij zelf echter niet de eerst aangewezene gelet op de groeiende kloof tussen burger en overheid als gevolg waarvan aangeboden instrumenten niet of mondjesmaat worden benut.
Ontschotting. Door doelgroepen af te schaffen verdwijnt het daarbij behorende stigma. De kansen op de reguliere arbeidsmarkt nemen daardoor vanzelf toe.
Eigen regie. Als je een idee hebt om verder te komen willen we dat graag horen. Je hoeft hiervoor geen formulieren in te vullen maar alleen maar met ons netwerk contact op te nemen. Wij gaan vervolgens kijken hoe je ambitie zou kunnen worden gerealiseerd en welke instrumenten ervoor nodig zijn
Denktank. Samen met de lokale overheid bekijkt Andernemend Den Bosch in hoeverre binnen de bestaande wettelijke en financiële kaders de ambities van de individuele andernemer kunnen worden gerealiseerd.
Andernemersfonds. Uit dit potje kunnen kansrijke plannen direct worden gefaciliteerd zonder gecompliceerde bureaucratische processen zodat indien mensen mogelijkheden zien de gecreëerde kansen direct kunnen benutten, zonder gecompliceerde toestemmingsprocedures. De limit is €. 5000.00 die beschikbaar gesteld wordt op basis van de door de Stichting Microfinancieringen uitgevoerde ingevoerde regeling om eigen initiatief te stimuleren.
Werk 2.0. dankzij internet is er veel meer mogelijk om in je eigen levensonderhoud te voorzien dan zolang wordt uitgegaan van traditionele bedrijfsvormen, De overheid is per saldo niet de aangewezen gesprekspartner voor mensen die op basis van eigen competenties kansen zien om uit werkloosheid te komen. Investeringen zijn minimaal en oplossingen voor problemen dienen zich al werkend aan. Knelpunten kunnen door participatie in sociale netwerken tegenwoordig razend snel worden opgelost, vaak zonder noemenswaardige kosten. Door werklozen te ruimte te geven hiervan gebruik te maken kunnen honderden mensen heel snel zonder uitkering leven.
Geen commerciële coaching als het niet nodig is Zolang commerciële hulpverleners een verplichting vormen om de ruimte te krijgen je eigen plannen te realiseren is het in feite onmogelijk om eigen initiatief te ontplooien, Andernemend Den Bosch biedt alle connecties naar relevante service platformen, waarvan de overheid het bestaan vaak zelfs niet eens kent.
Ervaringen in Eindhoven leren dat de inzet van PGB de werkloze een speelruimte van 2800 euro oplevert ter realisatie van eigen initiatieven. De coaching die hiervoor nodig wordt geacht komt neer op 30 uur. Dat is grof gerekend minimaal € 3000.00 uitgaande van €100.00 per uur. In de meeste gevallen is individuele coaching overbodig. € 5800.00 is ruim voldoende om een adviesbureau van de grond te krijgen. De toegevoegde waarde van een externe, opgedrongen adviseur is tijdens de startfase marginaal om succes te garanderen. Andernemers helpen elkaar, eventueel tegen betaling of barter.
Participatie & sociale uitsluiting. Voor participatie aan het sociale leven gaat de gemeente ervan uit dat je netto minstens 110% van de bijstandsnorm zou moeten hebben. Haal je dat niet zijn er de volgende mogelijkheden om je lasten te verminderen:
· Vrijstelling gemeentelijke belastingen
· Gratis computer voor armoede gezinnen met scholgaande kinderen
· WMO ondersteuning
· Voorziening levensonderhoud voor startende zelfstandigen
Werkgelegenheid voor 10 werklozen. Om ervoor te zorgen dat meer mensen van deze regelingen gebruik maken heeft Andernemend Den Bosch een klantvriendelijke aanvraag service gecreëerd, zodat je niet langer alle folders en andere Overheids informatie hoeft te proberen te ontcijferen. De service is t.z.t. in diverse talen beschikbaar. De service desk is tegelijk een werkgelegenheid project dat werk biedt aan 10 werklozen die bewezen ervaringen hebben met de complicaties van de procedures. We vertalen de noden van de burger naar de droge realiteit van de regelgeving en assisteren bij beroeps en bezwaarprocedures met als uitgangspunt dat procedures overbodig zijn.
